Piotr Tomaszuk

OFIARA WILGEFORTIS

Średniowieczny apokryf o świętej WILGEFORTIS opowiada o dziewczynie, którą Chrystus na znak miłości obdarował... brodą upodabniając w ten sposób jej twarz, do swego boskiego oblicza. Lud dostrzegł w tym zdarzeniu fakt cudowny, ojciec zaś widział znak hańby i działalności szatana. Ukrzyżował Wilgefortis ze słowami "Skoro on jest twoim  kochankiem, to umrzesz jak on!". Lud przechował wizerunek świętej Wilgefortis - ukrzyżowanej dziewczyny z twarzą Chrystusa. Spektakl zadziwia wielkimi, ruchomymi figurami przypominającymi mansjony. Aktorom przewodzi demoniczny Mistrz Widowiska – MAGISTER LUDENS – postać wyprowadzona ze średniowiecznych misteriów. Obrazem, który zamyka widowisko i jednocześnie stanowi jego ideowe przesłanie jest ukrzyżowana KOBIETA Z TWARZĄ JEZUSA CHRYSTUSA. Sztuka na motywach opowieści Olgi Tokarczuk "Dom dzienny, dom nocny".

AUTOR I REŻYSERIA: Piotr Tomaszuk
RZEŹBY: Mikołaj Malesza
MUZYKA: Adrian Jakuć-Łukaszewicz i Piotr Tomaszuk
REŻYSERIA ŚWIATEŁ: Grzegorz Zaręba
ASYSTENT REŻYSERA: Magdalena Rybij
OPIEKA SCENOGRAFICZNA: Mateusz Kasprzak

Czas trwania spektaklu: 90 minut

Spektakl dla widzów dorosłych

REMAKE - PREMIERA 3.07.2026

Galeria

Fotografie: Magdalena Rybij

OBSADA

Wilgefortis

Katarzyna Wolak-Gąsowska

Jezus Chrystus / MAGISTER LUDENS​

Rafał Gąsowski

Ojciec

Dariusz Matys

Narzeczony

Bartłomiej Bazyluk

Matka przełożona

Magdalena Dąbrowska

Książę

Jakub Gujda

Biskup

Urszula Raczkowska

magister ludens

Piotr Tomaszuk

Adrian Jakuć

KREACJA muzyczna

Adrian Jakuć-Łukaszewicz

RECENZJE

Anna Czajkowska
"Apokryf człowieczeństwa" w Teatrze dla Wszystkich

(...) Tomaszuk wraz z aktorami Wierszalina kreuje ponadczasową rzeczywistość z głębokim, religijnym przesłaniem. Katarzyna Wolak-Gąsowska jako Wilgefortis aktorskie środki wyrazu ogranicza do minimum, innym razem gra z konieczną emocjonalnością. Ileż smutku, niewinności i poczucia osamotnienia jest w tej kreacji. Rafał Gąsowski, jak zwykle gra brawurowo, z charakterystycznym dla siebie cieniem ironii w głosie i geście. Jest indywidualistą i staje się samotnikiem, gdy z wprawą, techniczną biegłością tworzy przeciwne sobie symboliczne osoby Chrystusa, szatana, a potem na powrót wciela się w Magistra Ludens. Dariusz Matys jako ojciec zaskakuje, przeraża, fascynuje siłą monologu, naturalności zawartej w okrucieństwie granej postaci. Wspaniale partnerują mu pozostali aktorzy, czyli Magdalena Dąbrowska, Bartłomiej Bazyluk, Jakub Gujda, Urszula Raczkowska. Wszystko rozgrywa się w półmroku, przełamywanym światłem. Bohaterowie przemieszczają się, zamieniają miejscami, wchodzą w role, a światło podąża za nimi. Całość pulsuje dzięki niezwykłej mocy ukrytej w słowie i muzyczności tekstu. Nienaganna dykcja aktorów wydobywa surową dramaturgię spektaklu, przenikający, depresyjny charakter podkreślany kostiumem i dekoracją.
Henryka Wach-Malicka

Ofiara Wilgefortis to historia średniowiecznej świętej, opowieść o tajemnicy spotkania człowieka z Bogiem. Spektakl-misterium rozgrywa się na ruchomych podestach nawiązujących do tradycji średniowiecznych mansjonów. Narratorem, aranżerem i jednym z bohaterów jest Mistrz Widowiska - Magister Ludens. Poruszającą i pełną dramatycznych napięć historię Wilgefortis opowiadają - na równi z aktorami - ogromne drewniane figury. "Mimo prostej fabuły, spektakl Tomaszuka nie poddaje się - na szczęście - łatwej interpretacji. Dla postaci dramatu, ale i dla publiczności, Wilgefortis może być prawdziwą wybranką Chrystusa, ale może też być kobietą naznaczoną chorobą psychiczną, zrodzoną z panicznej ucieczki przed brutalnością świata. Na pewno jest jednak kobietą głęboko wierzącą i nieszczęśliwą, której wrażliwość i skłonność do mistycyzmu nie wytrzymały konfrontacji z rzeczywistością". "Tomaszuk sugeruje w widzeniach przyszłej świętej, że jej uwielbienie bóstwa ma wiele cech fizycznej, ziemskiej miłości. Niespełnienie daje zresztą kobiecie siłę, dzięki której przetrzyma z godnością wielorakie zakusy szatana i brutalność najbliższych". "Forma spektaklu koresponduje z jego treścią i zbudowana jest na wzór misterium. Całość prowadzi narrator, którego słowa często powtarzają postacie, a ruchy - machiny. Narrator "nie ma zdania" w kwestii świętości bohaterki; raz bywa gorącym jej wyznawcą, raz - ironicznym, szatańskim komentatorem zdarzeń. I to on sugeruje płynność granicy pomiędzy sacrum a bluźnierstwem".
Jacek Kopciński

Jesteśmy w samym środku średniowiecza, a zarazem w teatrze współczesnego reżysera, który, ożywiając dawny wzorzec, przygotowuje pole dla własnej "gry"… Ta "gra" dotykać będzie najczulszych punktów duchowości i obrzędowości chrześcijańskiej, niejednokrotnie zatrącając o struny herezji, zarazem jednak ani na chwilę nie przestanie być tylko "grą".

Czarna scena pustoszeje.W pamięci pozostaje przytłaczający świat spotworniałych masek i biała postać młodej, zakochanej dziewczyny, która ludziom, nie Bogu, potrafiła powiedzieć NIE. Iskierka - płomień - ludzka dusza, która rozbłysła w teatrze.
 Henryk Izydor Rogacki

Teatr monumentalny, teatr drewnianych "żywych" nadmarionet, przynoszący namiętne wyznanie Piotra Tomaszuka, a może tylko przypomnienie, że sztuka teatru to w gruncie rzeczy spowiedź artysty, czyniona z racji nieodgadnionych i tajemniczych.

Spektakl osobny i osobliwy, będący klasą samą w sobie, teatr rzadkiej urody i rzadkiego diapazonu scenicznej rozmowy.

NAGRODY

grand prix

ofiara wilgefortis

Międzynarodowy Festiwal Sztuki Lalkarskiej „Animacje”

Bielsko-Biała 2002

PIERWSZA NAGRODA ZA REŻYSERIĘ

ofiara wilgefortis

Międzynarodowy Festiwal Sztuki Lalkarskiej „Animacje”

Bielsko-Biała 2002

WYRÓŻNIENIE

ofiara wilgefortis

VI Konkurs na Wystawienie Polskiej Sztuki Wpółczesnej 

Warszawa 2000

Koszyk
Przejdź do treści